was successfully added to your cart.

Gijs inspireert vreemde

By 5 november 2015Blog
blogdoorsven

Dit is alweer mijn derde blog voor Gijsje Eigenwijsje. Deze keer wil ik een verhaal met jullie delen waarin Gijsje iemand geïnspireerd heeft om het lef op te brengen om te veranderen en vaste, negatieve patronen te doorbreken. Daarvoor neem ik jullie mee terug naar Noorwegen. In mijn eerste blog beschreef ik hoe een hartje in de sneeuw zichtbaar was op een pad in de wildernis van Noorwegen. Ik bewandel dit pad zeer vaak met deelnemers aan ‘Expeditie Polaris’, een door mij ontwikkeld high impact programma voor risicojongeren en voortijdig schoolverlaters. Het programma duurt een aantal maanden en de expedite naar Noorwegen is daar een onderdeel van.

Zo liep ik dus september j.l. met een groep deelnemers na een zware dag van klimmen en ploeteren door de ruige Noorse natuur in de richting van een prachtig bergmeer waar we zouden uitrusten en wat vis zouden vangen voor de avondmaaltijd. Daar aangekomen was het ook tijd om de dag tot nu toe met de deelnemers individueel door te nemen. Ik ging naast een deelnemer zitten die, zoals ze dat noemen, een ‘hard case’ was. Vanuit allerlei instanties was er al vijf jaar geprobeerd om deze jongen op het rechte pad te houden en om hem een diploma te laten halen. Alle inspanningen ten spijt, de resultaten die tot dusverre met deze jongen behaald waren kunnen op zijn best als magertjes bestempeld worden. Hij hield zich niet aan afspraken en veranderen wilde hij wel, maar dan wel op zijn voorwaarden en wanneer het hem uit kwam. Deze jongen was een meester in het naar zijn hand zetten van de situatie.

Het lukte ons vaak ook niet om tot hem door te dringen. Door zijn weerstand voor verandering, verschuilde hij zich achter een door hem zelf zorgvuldig opgetrokken muur, waardoor hij niet uit zijn comfortzone hoefde te komen en ons dus niet toeliet om hem te helpen. De manier waarop hij met problemen, verdriet, onzekerheden, angsten en zorgen om ging was ronduit slecht. Hij sloot zich eenvoudigweg emotioneel achter zijn denkbeeldige muur af van de buitenwereld waardoor er simpelweg geen negatieve emoties doordrongen. Wat hij zich echter niet realiseerde was dat er daardoor ook geen blijdschap, nieuwsgierigheid, passie, gedrevenheid en liefde in zijn leven konden komen.

Er waren in die vijf jaren van begeleiding al vele gesprekken met hem geweest om er achter te komen wat zijn drive was. Veel beroepskeuzetesten later had hij nog steeds geen idee wat hij nou met zijn leven wilde doen. Hij vond de status quo zoals die was wel goed zo. Hij had zijn natje en droogje en hoefde niet uit zijn comfort zone te stappen het onbekende in. Op deze manier hoefde hij niet bang en onzeker te zijn.

Ik had inmiddels al enkele gesprekken met hem gehad. Ook ik kwam aanvankelijk niet veel verder dan wat sociaal wenselijke antwoorden. Nu we hier aan dit prachtige meer zaten lieten we samen de wonderschone natuur en stilte op ons inwerken. Een flauw najaarszonnetje kietelde de huid op ons gezicht. Ik keek naar hem en zag dat hij er vermoeid uit zag. Ik vroeg hem of dat zo was en hij vertelde dat de tocht van die dag hem zwaar gevallen was (mijzelf trouwens ook, maar dat ter zijde), daarbij wijzend naar zijn voeten die volgens hem vol blaren zaten.

Ik pakte het brandertje om water voor een kop thee te koken. We staarden enkele minuten in de vlam zonder met elkaar te spreken. In gedachten nam ik een aantal opties door om tot deze jongen door te kunnen dringen en zijn vertrouwen te winnen zodat hij zich veilig genoeg zou voelen om die muur om hem heen af te breken en zichzelf te laten zien. Ik besloot het persoonlijk te maken en hem te vertellen over het pad met het hartje in de sneeuw dat we straks zouden bewandelen wanneer we op de terugweg gingen naar ons base camp.

Ik vertelde hem over Gijsje en diens droom en over welke impact zijn ziekte en heengaan op mij en vele anderen had gehad. Ik vertelde hem dat zijn droom verwezenlijkt was en dat hij daarmee doodzieke kinderen en diens gezinnen een paar fijne dagen in het huisje bezorgde. Ik schonk de thee voor ons in en praatte verder over Gijsje. Ik sloeg er in eerste instantie geen acht op, maar toen ik toevallig zijn riching in keek, leek ik een verandering in zijn gelaatsuitdrukking waar te nemen. Het was iets kleins, maar iets in mij zei dat mijn verhaal hem geraakt had. We dronken onze thee op, hingen onze rugzakken weer om en voegden ons bij de rest van de groep. De groep zette de terugweg in en al snel liepen wij over het pad met het hartje in de sneeuw. Toen we ongeveer op de plek aankwamen waar het hartje in de sneeuw gezeten had, wees ik de jongen de plek aan. We liepen een aantal kilometers met elkaar op. Hoe meer we persoonlijke ervaringen aan het uitwisselen waren, hoe meer hij van zichzelf liet zien. Ik merkte dat hij echt zijn best deed om de muur om hem heen steentje voor steentje af te breken.

In de verdere expeditie hebben we grote stappen gezet met deze jongen. Het verhaal van deze jongen is geen script voor een Hollywoodfilm waarin de hoofdrolspeler opeens het licht heeft gezien na een inspirerende ervaring en dat vanaf dat moment alles weer goed kwam. Zeker niet! Terug in Nederland ging de verdere begeleiding met ups en downs, maar tijdens een begeleidingsgesprek kwam Gijsje weer ter sprake. Hij begon er zelf over. Hij vertelde dat ons gesprek aan het meer hem aan het denken had gezet. Hij was erg onder de indruk van het verhaal van Gijsje en dat had hem als het ware in de spiegel doen kijken waarna hij tot de conclusie gekomen was dat hij veel had om dankbaar voor te zijn en dat hij zelf verantwoordelijk was voor de noodzakelijke veranderingen in zijn leven.

Hij had zelfs nagedacht over welke richting hij op wilde in zijn leven. Iets waar hij tot dan toe het nut niet van had ingezien. Dit is een wending gebleken in zijn verdere begeleiding. Zoals gezegd: Hij is er nog lang niet, het gaat met vallen en opstaan, maar de stijgende lijn is zichtbaar en dat is na alle eerdere, mislukte pogingen iets om blij van te worden. Ik heb er goede hoop in dat het hem lukt om uiteindelijk het lef te hebben zijn passie te volgen en zijn kansen te pakken. En zo heeft Gijsje totaal onverwacht en onbedoeld alweer een volstrekt vreemde geïnspireerd. Hoe mooi is dat?

Author Sven Burgers

More posts by Sven Burgers

Leave a Reply

*

code