was successfully added to your cart.

Een kruiwagen vol

By 30 augustus 2015Blog
kruiwagen-kunstofbak

Met mijn laptop op schoot zit ik in de tuin, genietend van het zonnetje, terwijl ik nadenk over het onderwerp van mijn tweede blog voor Gijsje Eigenwijsje. Ik merk dat mijn gedachten alle kanten opschieten. Ik heb het druk. Vanmiddag moet ik mijn tas inpakken, omdat ik straks weer naar Noorwegen vlieg voor mijn werk. Ik realiseer me dat het de afgelopen maanden erg druk is geweest. Veel weg van huis en te weinig tijd om me naast het schrijven van mijn blog op een andere manier serieus nuttig te maken voor Gijsjes stichting.

Zoals bekend worden er heel veel activiteiten ontplooid om fondsen te werven die hard nodig zijn om Gijsjes droom levend te houden. Zo staat de Run voor Gijsje weer voor de deur, waar veel mensen al maanden voor aan het trainen zijn. Anderen bakken taarten, fietsen steile bergen of ontplooien andere activiteiten. Allemaal zetten zij zich op hun eigen wijze in om zoveel mogelijk geld bijeen te brengen voor kinderen met een levensbedreigende ziekte, die door deze bijdragen samen met hun gezin een weekje weg kunnen en een rustmoment krijgen in een voor hen onbeschrijfelijk hectische periode.

En wat doe ik? Niets! En dat knaagt aan me. Door blessures en tijdgebrek kan ik nu niet trainen om bergen op te fietsen of te rennen voor Gijsje. Ik moet zuinig zijn op mijn lijf om mijn werk te kunnen doen en ik raad niemand aan een door mij gebakken taart te kopen voor het goede doel. Ik wil IETS doen! Iets waar ik mij bewust voor moet inzetten. Maar wat? Ik kan geld doneren via de website van de stichting, maar persoonlijk geeft mij dat geen voldoening. Maar wat dan wel?

Verder over dit onderwerp nadenkend, kom ik tot de conclusie dat er veel mensen zoals ik moeten zijn. Ze willen zich graag inzetten voor de goede zaak, maar kunnen om welke reden dan ook niet rennen, fietsen, taarten verkopen enzovoort. Zij zitten net als ik thuis in de tuin of op de bank en vragen zich af hoe zij de stichting kunnen helpen én waar zij gelijktijdig voldoening aan ontlenen. Zitten..? Niets doen..? Idee!

Ik heb de gewoonte om boodschappen en dergelijke zoveel mogelijk cash te betalen. Al het muntgeld dat ik retour ontvang geef ik niet uit, maar bewaar ik in een groot glas. Ik beschouw dat muntgeld als uitgegeven en wend het daarom niet aan om er iets mee te betalen. Wanneer het glas vol is, breng ik het naar de bank en zet ik het geld apart om er leuke dingen van te doen. Mijn ervaring is dat je ongemerkt in korte tijd veel geld spaart. Dat doe ik al jaren zo en het bevalt me prima. Ik hoef er niet voor te rennen, fietsen of bakken, maar alleen te doen wat ik altijd doe.

Ik heb mezelf een doel gesteld en dat alleen al geeft me energie en voldoening: sinds vandaag heb ik een tweede glas neergezet waarin ik het muntgeld spaar. Op dat glas heb ik zo’n gele memosticker geplakt met daarop ‘Voor Gijsje’. Ik verdeel het muntgeld over de twee glazen. De ene keer gaat het in mijn glas, de andere keer in het glas voor Gijsje. De eerste muntjes heb ik in het glas voor Gijsje gestopt. Doordat ik daarbij kijk naar de memosticker koppel ik in mijn gedachten de muntjes aan de stichting. Dat geeft mij het gevoel iets zinvols te doen en dat geeft mij voldoening. Aan het einde van het jaar wil ik een grote zak kleingeld aan Wim en Nicole geven zodat zij dat kunnen storten op de rekening van de stichting. Met dat beeld voor ogen moet ik glimlachen. Stel je eens voor dat meer mensen dat gaan doen.

De macht der getallen

Mijn vorige blog is bijna 8.000 keer gelezen, waarvoor mijn dank aan alle lezers. Maak met mij eens een klein rekensommetje. Laten we ervan uitgaan dat van die 8.000 lezers er 2.000 zijn die wat willen doen om fondsen te werven voor de stichting en dat 1.500 daarvan besloten hebben om te gaan rennen, fietsen of aan andere bestaande activiteiten van de stichting deel te nemen. Dan blijven er 500 mensen over die iets willen doen, maar niet weten wat. Die 500 mensen spreek ik nu aan. Tegen hen zeg ik: doe vooral niets! Nou ja, niets is niet helemaal waar. Zet een glas, vaas, emmertje ergens in huis, plak er een gele memosticker op met de tekst ‘Voor Gijsje’, blijf je boodschappen doen en betaal daarvoor wat vaker met papiergeld in plaats van met PIN. Het grappige aan dit alles is dat het helemaal niet nodig is al je muntgeld te sparen voor Gijsje. Al gooit één persoon maar een enkele keer een paar muntjes van 5 of 10 eurocent in het glas voor Gijsje, dan doet de macht der getallen de rest, want wanneer 500 mensen hetzelfde doen, heb je ineens een groot bedrag.

Nu ik dit aan het schrijven ben, begin ik hartelijk te lachen. Ik zie het namelijk al helemaal voor me. Aan het einde van dit jaar staan we met z’n allen voor de deur bij Wim en Nicole, met allemaal onze eigen muntjes die we gespaard hebben voor Gijsje. Ik zie Wim al een kruiwagen halen waarin we al onze muntjes deponeren totdat het een grote berg munten is geworden.

En dan gaan we met z’n allen vanuit het huis van Wim en Nicole met die kruiwagen munten op weg naar de bank in Goirle. En ik moet nu al lachen om de uitdrukking op het gezicht van de baliemedewerker van de bank wanneer Wim doodleuk met de kruiwagen binnenrijdt en zegt: “Goedemorgen, ik kom een storting doen.” Als dat de krant niet haalt?!

Inmiddels heb ik de eerste muntjes in het glas voor Gijsje gegooid. Het geeft me een goed gevoel en ik raak steeds gemotiveerder om mijn muntjes voor Gijsje te sparen, al was het alleen maar omdat ik nu al zoveel plezier beleef aan dat moment in die bank aan het einde van het jaar. Ik wil dat gezicht van die baliemedewerker zien wanneer al die muntjes geteld moeten worden. Daar verheug ik me nu al op. Weet je wat, ik ga zo nog even een paar boodschappen doen…

Author Sven Burgers

More posts by Sven Burgers

Leave a Reply

*

code