was successfully added to your cart.

Een hartje in de sneeuw

By 30 juni 2015Blog
IMG_0588

Ik denk dat iedereen in zijn of haar leven een paar bijzondere mensen ontmoet, die een onuitwisbare indruk op je maken. Gijsje is mijn achterneefje en heeft op mij, en op veel andere mensen, een diepe indruk gemaakt. Ik voelde me zeer vereerd toen mij de mogelijkheid geboden werd om regelmatig een blog te schrijven over Gijsje en zijn stichting Gijsje Eigenwijsje. Zonder daarover na te hoeven denken zei ik meteen ja! Een treffende naam van de stichting overigens, want het woord ‘wijs’ komt erin terug.

Gijsje is voor mij een wijze man vermomd als jongetje. In die laatste maanden heb ik hem zulke mooie en wijze dingen horen zeggen, dat ik dacht: “Waar haalt hij die wijsheid vandaan?” Het meest treffende voorbeeld is de oprichting van zijn stichting, als wens om andere zieke kinderen hetzelfde warme nest te gunnen zoals hij dat voelde. Moet je je voorstellen: een kereltje van negen jaar oud dat het in zich heeft om tijdens zijn eigen strijd tegen die afgrijselijke ziekte het vermogen te hebben om niet aan zichtzelf, maar aan andere lotgenootjes te denken en te proberen hun leed te verzachten. Toen ik hoorde dat dat zijn wens was, voelde ik me klein, diep geraakt en nederig. Gijsje was die dag de wijze man die ons er fijntjes aan herinnerde waar het in het leven ook om moet gaan, namelijk altruïsme, iets doen voor anderen zonder daar zelf iets voor terug te verlangen.

Eerder schreef ik al dat Gijs een diepe indruk op velen heeft gemaakt. Hij heeft de harten veroverd van honderden, zo niet duizenden mensen. Een mooi voorbeeld daarvan wil ik graag met jullie delen. Gijs en zijn broer Bart zijn allebei helemaal gek van militairen. In de tijd dat Gijs ziek werd, werkte ik nog bij Defensie en zodoende kon ik een paar oude plunjebalen omschudden om wat ‘soldatenspullen’ aan ze te geven. Bart gehuld in camouflagejas en Gijs getooid met een oude baret, beide hun gezichten gecamoufleerd, vochten in de tuin en rondom huis menige veldslag uit. In die periode bedacht ik me hoe leuk het voor Bart en Gijs zou zijn als ze een dagje met de Commando’s in Roosendaal mee konden lopen.

Nu moet u weten dat het Korps Commandotroepen (KCT) jaarlijks honderden van dit soort aanvragen krijgt. Om begrijpelijke redenen kunnen ze slechts zelden aan zo’n wens gehoor geven. Vooraf schatte ik daarom de kans dat Bart en Gijs mochten komen erg klein in. Toch legde ik mijn verhaal voor aan mijn collega’s van het KCT. Mijn maatje Dennis pakte het op en stelde me gerust: “ik ga dat regelen, Sven.” Hij stapte daarvoor hoogstpersoonlijk naar de commandant toe en legde het hele verhaal uit. Van Dennis hoorde ik later dat de commandant er meteen mee instemde. 1-0 voor Gijs en Bart!

De dag dat Bart en Gijs naar de Commando’s gingen, was aangebroken. Die ochtend pikte Dennis mij op en reden we naar Alphen toe, om Gijs, Bart en Nicole op te halen. Bij hun huis aangekomen stonden beide heren al in vol militair ornaat op ons te wachten; Klaar voor actie! Nog even showen naar de buurt toen ze in de grote militaire Jeep stapten en op weg naar Roosendaal.

Die dag was onvergetelijk! Peter, de sportinstructeur, was speciaal op zijn vrije dag teruggekomen om beide commando’s in spé eens flink aan het werk te zetten. Bart en Gijs klauterden over de hindernisbaan, klommen over hoge obstakels heen, aten militaire rantsoenen en hadden de tijd van hun leven. Gijs liet als een volleerd instructeur zijn broer Bart push-ups doen en iedereen genoot.

Het feit op zich dat die twee kleine krijgers op de kazerne mochten komen, is al bijzonder genoeg. Daaruit blijkt dat de commandant diep onder de indruk van Gijs was, maar het mooiste moest nog komen. U met weten: op kazernes zijn er voor niet-militairen een paar plaatsen waar je niet eens in de buurt mag komen. Eén daarvan is de wapenkamer. Begrijpelijk toch? U raadt het al. Jawel hoor, de commandant stond het toe dat Bart en Gijs een kijkje mochten nemen in de wapenkamer en ze mochten zelfs wapens vasthouden. 2-0 voor Bart en Gijs! Een hilarisch beeld ligt nog op mijn netvlies. Gijs was helemaal weg van snipers en kon zijn ogen niet van een echt snipergeweer afhouden. Al snel kwam hij erachter dat zo’n geweer in het echt iets groter en zwaarder is dan in de film en zo moest Dennis het geweer voor hem vasthouden, zodat Gijs door het vizier kon kijken. De Commando’s die op dat moment in de wapenkamer aan het werk waren, hadden de grootste lol. De gezichten van deze geharde krijgers vertrokken echter toen ze hoorden waarom Bart en Gijs daar eigenlijk waren. Ook daar maakte Gijs diepe indruk. De dag kwam ten einde. Bart en Gijs moesten maar snel bij de Commando’s komen werken, maar moeder Nicole stak daar snel een stokje voor.

Nadat Dennis en ik de boys en Nicole thuis hadden afgezet, reden we in stilte terug. Allebei vechtend tegen onze tranen, beleefden we een ‘fisherman’s friend-momentje’. Diep onder de indruk waren we van de levenslust, positiviteit en hartelijkheid die Bart en Gijs die dag hadden laten zien. Later die avond hoorden we dat Peter zijn kinderen extra lang geknuffeld had en dat ook hij het onderweg naar huis niet droog gehouden had. Gijs en Bart hadden het weer voor elkaar. Ze lieten een onuitwisbare indruk achter bij anderen en raakten deze Commando’s diep.

Inmiddels heb ik Defensie verlaten en werk ik al enige jaren als ondernemer. Voor mijn werk ben ik veel in het buitenland, met name in Noorwegen. Zo kwamen we enkele maanden geleden op het idee om Wim, Nicole en Bart een paar dagen mee naar Noorwegen te nemen, om er eens even helemaal tussenuit te zijn. In die korte vakantie stond stichting Gijsjeeigenwijsje, en dus Gijs, centraal. De tomeloze inzet voor de stichting werd zichtbaar tussen het bergklimmen, wandelen en kanoën door. Wim en Nicole beantwoordden e-mails, brainstormden over projecten en werkten onvermoeibaar door aan het succes van Gijsjes wens. Zelfs wanneer Wim, Nicole en Bart eigenlijk tot rust moesten komen, stond Gijs centraal. En zo laat Gijs keer op keer van zich horen.

Die vakantie in Noorwegen liepen we urenlang door de prachtige, besneeuwde natuur. Op de terugweg gebeurde er iets merkwaardigs. Ik liep naast Nicole over het besneeuwde pad en plotseling riep Nicole het uit: ”Kijk! Een hartje van Gijs!” In de sneeuw vlak voor ons was een volmaakt hartje zichtbaar dat daar niet door mensenhanden was gemaakt. Voor ons was het Gijs die liet weten dat hij er ook bij was en dat hij nooit ver weg is. Weer een moment dat diepe indruk op me maakte.

En zo is het. Gijs leeft voort in de harten van velen en laat van zich horen via zijn eigen stichting. Deze kleine, wijze man inspireert vele mensen om zich belangeloos in te zetten voor zijn nobele ideaal en leert ons, in ieder geval mij, wijze levenslessen. Daarvoor ben ik hem diep dankbaar. Maar laten we niet vergeten dat niet alleen Gijs bij ons is, maar dat er nog drie anderen ook bij ons zijn: Bart, Wim en Nicole. Zij verdienen ook onze dankbaarheid, liefde en respect. Zij zijn de handen voor Gijs die dagelijks voortbouwen aan de verwezenlijking van zijn droom. Vergeet ook hen niet en stuur hen zo af en toe ook een hartje onder de riem toe.

Author Sven Burgers

More posts by Sven Burgers

Join the discussion 1 reactie

Leave a Reply

*

code