was successfully added to your cart.

Bloemetjes op mijn hart

By 19 juli 2016Blog

Ik ben dankbaar. Dankbaar dat Maxine een week voor ze overleed nog in het Paleis van Gijs vakantie mocht vieren. Dat maakt dat we tot het laatste moment mooie herinneringen aan haar en ons gezin hebben.

Op 28 april jl. overleed Maxine. In onze armen. Als 3-jarig meisje had ze niet zoveel met bloemen, dus besloten we om op haar afscheidskaart te vragen om een donatie voor Stichting Gijsje Eigenwijsje. Zodat andere kinderen ook kunnen genieten van een weekje vakantie in turbulente tijden. Dat leidde tot positieve reacties en vooral veel donaties. Hartverwarmend! Bijzonder is dat, door de oproep op onze afscheidskaart, in de vele gesprekken die ik voer over Maxine, de stichting van Gijs ook vaak voorbijkomt.

Ik praat het liefst de hele dag over Maxine en vertel daarbij het verhaal van Gijs ook veel. Vooral om te laten zien dat er uit zoveel ellende ook iets moois en zinvols kan ontstaan. Iets waar ik ook naar op zoek ben. Het verliezen van onze dochter voelt zo zinloos en wreed, dat ik er positieve dingen tegenover wil zetten, zodat er weer wat bloemetjes gaan groeien op de dorre vlakte die mijn hart nu is. Dus tijdens het doorkomen van de dagen sinds haar overlijden, zoek ik naar zinvolle momenten die het leven in deze bizarre tijd weer zin geven. En soms vind ik ze. Of ze overkomen me.

Eén van die zinvolle dingen is dat mijn moeder haar negende Nijmeegse Vierdaagse opdraagt aan Maxine en zich laat sponsoren om stichting Gijsje Eigenwijsje financieel te steunen. Het ontroert me om te zien hoeveel mensen hier gehoor aan geven en wat een mooi bedrag voor de stichting dit oplevert. Fijn dat Maxine’s oma op deze manier ook gesteund wordt. Want ook zij, mijn vader en de andere familieleden, gaan door de moeilijkste periode van hun leven. Onze kleine ster en het logo van de stichting prijken samen op het shirt dat ze tijdens het wandelen zal dragen. Zo zijn Maxine en Gijs weer met elkaar verbonden en geven ze mijn moeder vast de kracht om deze bijzondere en zware editie te volbrengen. Vol trots zal ik haar, samen met vele anderen, volgende week vrijdag opwachten op de Via Gladiola.

Zinvol zijn ook de manieren waarop we vormgeven aan alle herinneringen aan Maxine. Zo zijn we in contact gekomen met een sieradenmaakster die met een uniek idee kwam voor een urn. Dit idee wordt op dit moment uitgevoerd en het tussentijdse resultaat is veelbelovend. Mooi én rauw, want het is natuurlijk absurd dat we hiermee bezig zijn. Maar het (laten) maken van deze urn, en andere dingen voor en over Maxine, doen recht aan hoe mooi, bijzonder, leuk, lief, dapper en slim ons meisje was. Daar kan ik toch ‘blij’ mee zijn, hoe gek dat ook voelt. Ook word ik ‘blij’ van het uitzoeken van mooie foto’s van Maxine, om deze vervolgens in te lijsten. Onbetaalbaar was de trotse glimlach van Amélie toen ze een ingelijste foto van haar met haar zusje op haar nachtkastje zag staan. Waar ik ook veel betekenis aan geef, is het geven van een plek aan de spulletjes van Maxine op haar kamertje en op haar ‘altaartje’ in de woonkamer. Deze tastbare dingen maken dat ik haar aanwezigheid meer voel en de leegte, die ze achterliet, daarmee een ietsiepietsie heel klein beetje kan opvullen.

Het meest zinvol zijn de mensen om ons heen, die Jeroen, Amélie en mij door deze periode heen sleuren. Ik ben erg geraakt als ik merk dat onze familie en vrienden Maxine ook vreselijk missen. Het levert intense gesprekken (en app-conversaties) op over de (on)zin van ons bestaan. En haar samen missen maakt het verdriet soms iets draaglijker. Ook met collega’s, leidsters van het kinderdagverblijf en ouders op de school van Amélie heb ik bijzondere ontmoetingen, die ik anders niet had gehad. Het troost me dat Maxine zorgt voor deze verbinding. Een unieke vorm van verbinding heb ik met lotgenoten; ouders die hun kind ook door kanker zijn verloren. Met hen voel ik een niet te beschrijven band, omdat we allemaal moeten (leren) leven met hetzelfde lot. Dat levert veel wederzijds begrip op en herkenning van elkaars gevoelens die je in deze verschrikkelijke achtbaan tegenkomt. Wat ik ook bij hen herken is de zoektocht naar nieuw geluk, simpelweg omdat het oude is verwoest. Het vergt moed om het oude geluk, waar we zo van hielden, los te laten en de oversteek te maken naar die andere vorm van geluk, waarbij verdriet en vreugde naast elkaar kunnen bestaan.
Een mooi voorbeeld van nieuw geluk is Gijsje Eigenwijsje, waar het verdriet om Gijs en de vreugde van vakanties voor zieke kinderen, hand in hand gaan.

Geïnspireerd door Gijs en anderen is mijn zoektocht naar nieuw geluk nog maar net begonnen. Ik heb nog geen idee hoe het eruit ziet en waar het zich bevindt. De tunnel is lang en donker en ik zie nog geen enkel lichtje. Maar ik heb er vertrouwen in dat ik het ooit ga vinden of dat het mij vindt, want Maxine “houdt me vast” en wijst mij de weg.

Meer over ons verhaal lees je op: www.onzekleinester.wordpress.com

Author Marjolein Broeren

Ik ben moeder van Amélie en Maxine. Maxine overleed in 2016 op 3-jarige leeftijd aan de gevolgen van hersenstamkanker. De laatste fase van haar leven stond in het teken van mooie herinneringen maken. De vakantieweek bij Gijsje Eigenwijsje was daar een belangrijk onderdeel van. Hierdoor heb ik zelf ervaren hoe belangrijk dit is en dit gun ik nog veel meer kinderen en hun dierbaren. Nu Maxine er niet meer is, ben ik samen met Jeroen en Amélie op zoek naar nieuw geluk. Gijsje Eigenwijsje is daar een mooi voorbeeld van, waar het verdriet om het verlies van Gijs en de vreugde van vakanties voor zieke kinderen, hand in hand gaan. Meer over ons verhaal lees je in het boek ‘Verdriet komt in stukjes’ en op: www.onzekleinester.wordpress.com

More posts by Marjolein Broeren

Join the discussion 5 Comments

  • Nienke Bronkhorst schreef:

    Lieve Marjolein,

    vroeger toen we klein waren, liepen we onze eigen vierdaagse..

    Met Blarenbal bij jullie in de garage en camping in onze achtertuin, onze gezamenlijke jeugdherinneringen, maken ons tot trotse moeders met geweldige dochters. En wat doe ik mijn best mijn meiden de jeugd te geven, die we van onze moeders gehad hebben.

    Hoe heftig was het nieuws dat jullie lieve Maxine ziek was, terwijl wij genoten van de geboorte van Tren. Moeilijk is het te verwoorden hoe vaak we aan jullie denken en van letterlijk en figuurlijk op afstand met jullie meeleven.

    Ik ben enorm trots op je moeder, die ondanks de weersomstandigheden, blaren en andere ongemakken loopt, loopt voor Maxine, je gezin en Gijsje! Elke vierdaagseloper in het verleden weet hoe moeilijk de tocht is, en je moeder is een kanjer!

    Hele dikke kus en een knuffel,
    Nienke Bronkhorst

  • Jolanda van den Hurk schreef:

    Lieve Marjolein,

    Wat een bizarre tijd maken jullie door en hoe moeilijk moet het zijn voor je. Het is onbeschrijfbaar. Vind het heel mooi en knap hoe je er over schrijft en probeert naar de positieve dingen te kijken. Als collega’s waren we samen zwanger, Maxine en Lotte zijn bijna even oud. Heb er niet de juiste woorden voor, maar wil je wel een enorme dikke knuffel geven en je laten weten dat ik vaak aan je denk. Liefs Jolanda

  • Angelique schreef:

    Wauw, wat mooi geschreven. Zo liefdevol en ondanks alles zo positief. Bijzonder knap. Het raakt me zo. Ik wens jullie alle goeds.

  • Lian schreef:

    Met tranen in mijn ogen je blogs gelezen.
    Zo herkenbaar wat je schrijft maar zo onwerkelijk. Ons zoontje heeft 1 december dezelfde diagnose gekregen als jullie prachtige meisje. Wij zijn inmiddels dik 7 maanden verder en tot op heden gaat het met ons mannetje nog steeds goed, maar worden we weer even met beide benen op aarde gezet wetende wat ons te wachten staat.
    Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht. …..

    • Hoi Lian, dank voor je reactie. Eerlijk gezegd blijft het onwerkelijk. Ik geloof het vaak nog steeds niet dat ons dit overkomen is en dat ze echt nooit meer terugkomt. Ik kan me heel goed voorstellen dat je datzelfde gevoel hebt, helemaal nu het nog steeds goed gaat met jullie mannetje. Ik kan alleen maar zeggen; leef in het nu, koester de momenten, ze zijn nu en straks goud waard. Sterkte en virtuele knuffel, Marjolein

Leave a Reply